Өглөөний гэрэл цонхны цаанаас аядуухан тусахад, хот бүхэлдээ цасанд дарагдсан мэт нам гүмхэн амьсгална…

Гудамжны чимээ хаа нэгтээ бүдгэрч, машины ул мөрийг дагасан цасан ширхэгүүд зөөлөн хөвнө. Хөршийн цонхоор бүдэгхэн гэрэл цухуйж, цайны ус буцлах чимээ аниргүй өглөөг эвдэнэ.

Энэ бол өвлийн өглөө — дуугүй хэрнээ дулаахан, удаан хэрнээ амгалан мөч. Хүмүүсийн амьсгал цонхны шилэнд будан татаж, гадаа гарсан хүн бүрийн алхам цасан дээр зөөлөн гишгэнэ. 

Ийм өглөө амьдралын бүх хөл хөдөлгөөн түр зуур завсарлаад, ертөнц өөрийгөө сонсож байгаа мэт. Кофены анхилуун үнэр гэр дүүргэж, аяганы халуун илч хурууны үзүүрээр дамжин сэтгэлд дулаан оргино. Цагийн зүү ч яардаггүй, хүн ч бас.

Цасны цагаан нөмрөг дор хотын бүх орон зай амгалан, хором бүрт амсхийх эрх олдсон мэт.

Монголчуудын хувьд өвөл гэдэг — нэгэн төрлийн “дассан сорилт” юм. Үүрээр гал түлж, гэрээ дулаацуулан хүүхдүүдээ сэрээнэ. Өвлийн хүйтнийг зүгээр нэг улирал биш, амьдралын өөр өдрүүд, өөр хэв маяг болгон хувиргажээ. Өвлийн өглөө бүр айлын яндангаас утаа биш, амьдралын уур суунаглана.Тэнд тэсвэр, найдвар, дулаан сэтгэл бий.

Хотын төвд бол хүмүүс дулаан хүрэм, кофе хоёрынхоо завсар цасан дуслыг арчиж, ажил руугаа яарна. Автобусны буудал дээр гар хөлөө дулаацуулан инээж буй оюутан, гартаа илгэн бээлий барьсан ахмад эмэгтэй — бүгд өвлийн зураачийн бүтээл шиг.

Өвөл бол хүйтэн улирал биш, харин хүн бүрийн доторх дулааныг сорьсон үе юм.
Нэг аяга халуун цай, нэг инээмсэглэл, нэг дулаахан үг л энэ улирлыг даван гарах түлхүүр болдог.

Тиймээс энэ өглөө — цонхны гаднах цас, хаалганы цаадах үзэмжийг хараад амьсгаа аваарай.
Хүйтэн агаарт цээж тань сэргээд, шинэ өдрийн амьдрал дахин эхэлж байна.