Хүн төрөлхтөн асар их хөгжсөн. Бид дэлхийн нөгөө өнцөгтэй хэдхэн секундэд холбогдож, хиймэл оюун ухаантай ярилцна. Харин яг хажууд сууж буй хүнийхээ сэтгэлийг унших, “Чи зүгээр үү?” гэж асуух цаг улам ховордсон мэт.

Өнөөдрийн нийгэмд хүмүүсийн хамгийн их хүсэж байгаа зүйл нь үнэтэй бэлэг биш. Харин өөрийг нь сонсох нэг чих, ойлгох нэг сэтгэл, дэргэд нь үлдэх нэг хүн юм. Заримдаа ганцхан дулаан үг хүний амьдралыг өөрчилж чаддаг. Заримдаа хэн нэгнийг анзаарсан ганцхан харц итгэлийг нь сэргээдэг.

Бид аз жаргалыг үргэлж алсаас хайдаг. Илүү их мөнгө, илүү сайхан ажил, илүү том боломж ирвэл жаргана гэж боддог. Гэвч аз жаргалын эхлэл нь хэн нэгэнд хаалга нээж өгөхөөс, ахмадын ачааг өргөж туслахаас, хүүхдийн инээмсэглэлийн хариуд инээмсэглэхээс эхэлдэг.

Хайр гэдэг зөвхөн гэр бүл, дурлалын тухай ойлголт биш. Хайр бол хүнийг хүнээр нь хүндэтгэх, ялгаатай үзэл бодлыг нь сонсох, алдаа гаргасан ч дахин боломж олгох, зовлон тохиолдсон үед нь дэргэд нь байхыг хэлдэг мэт.

Нийгмийн өнгө төрийг хууль дангаараа өөрчилж чаддаггүй. Харин иргэн бүрийн өдөр тутмын жижиг үйлдэл өөрчилдөг. Бие биенээ анзаардаг, хүндэлдэг, хайрладаг хүмүүс олон болох тусам аюулгүй, итгэлтэй, дулаан нийгэм бүрэлднэ.

Өнөөдөр таны инээмсэглэл хэн нэгний хүнд өдрийг хөнгөлж магадгүй. Таны асуусан “Ямар байна?” гэх энгийн мэндчилгээ хэн нэгэнд өөрийгөө ганцаараа биш гэдгийг мэдрүүлж магадгүй. Таны үзүүлсэн өчүүхэн тусламж өөр нэгний амьдралын хамгийн том дэмжлэг болж ч мэднэ.

Хүн хүнээ хайрладаггүй нийгэмд хөгжил ганцаардаж үлддэг.

Өнөөдөр нийтийн тээврээр зорчиход хэн нэгэн толгойгоо гудайлган утас ширтэнэ. Ажлын байранд хамт олон нэг өрөөнд суудаг ч бие биенийхээ сэтгэлийг үл мэднэ. Гудамжинд яарсан хүмүүсийн цуваа үргэлжилж, унасан нэгнийг босгох хүн цөөрөх шиг. Энэ бол зөвхөн бидний нүдэнд харагдах дүр зураг биш, нийгмийн сэтгэлзүйн өнгө төрх юм.

Тиймээс өнөөдрөөс эхлээд нэгнээ арай илүү анзаарцгаая. Арай илүү сонсоцгооё. Арай илүү хайрлацгаая. Учир нь хүн хүнээрээ л дулаацдаг.