Багадаа том болоод ямар хүн болохоо төсөөлөх их амархан байсан мэт. Эмч болно, аялагч болно, өөрийн гэсэн бизнестэй болно, эсвэл зүгээр л аз жаргалтай амьдарна гэж итгэнэ. Тэр үед мөрөөдөл гэдэг нэг л өдөр хүрч очих газар мэт санагддаг.

Гэвч амьдрал өнгөрөх тусам нэг зүйл аажмаар ойлгогддог. Хүрэх гэж яарсан тэр газар маань үнэндээ бүх зүйл биш байж.

Хүн ихэвчлэн оргилыг л хардаг. Харин тэр оргил хүртэлх өглөө бүрийг, хэнд ч анзаарагдаагүй хөдөлмөрийг, өөрөөсөө хүртэл нуусан эргэлзээг, чимээгүйхэн өнгөрүүлсэн шөнүүдийг мартчихдаг.

Зарим өдөр бүх зүйл бүтэж байгаа мэт санагдана. Зарим өдөр юу ч өөрчлөгдөхгүй юм шиг. Толинд хараад “Би үнэхээр урагшилж байгаа болов уу?” гэж өөрөөсөө асуух үе ч гарна. Гэхдээ амьдрал дандаа том өөрчлөлтөөр хэмжигддэггүй. 

Заримдаа хамгийн чухал өөрчлөлтүүд чимээгүй болж өнгөрнө. Өдөр бүр үл ялиг зоригтой болсон сэтгэлд, арай бага айдаг болсон зүрхэнд, бууж өгөөгүй нэг л алхамд нуугдаж буй.

Хожим эргээд бодоход хамгийн тод үлддэг нь зорилгодоо хүрсэн ганц өдөр биш аж. Харин замдаа инээж явсан хүмүүс, бүтэлгүйтээд ч дахин эхэлсэн өглөө, ядарсан ч үргэлжлүүлсэн орой, “болих уу” гэж бодоод “үгүй” гэж шийдсэн тэр жижигхэн мөчүүд байв.

Магадгүй мөрөөдлийн хамгийн сайхан тал нь биднийг өөрчилдөгтөө биш, өөрсдийгөө таних боломжийг өгдөгтөө байдаг байх. Хэр хүчтэйгээ, хэр тэвчээртэйгээ, хэр их хайрлаж чаддагаа бид зорилгодоо хүрсний дараа биш, харин түүндээ хүрэх замдаа л мэдэрдэг.

Тийм болохоор заримдаа түр зогсоод эргэн тойрноо хараарай. Яарч өнгөрөөсөн энэ өдөр хэзээ нэгэн цагт хамгийн их санагдах дурсамж байж мэднэ. Өнөөдөр энгийн мэт санагдсан энэ алхам маргаашийн амьдралын хамгийн үнэ цэнтэй хэсэг болж үлдэх ч юм билүү.

Эцэст нь хүн мөрөөдөлдөө хүрдэг. Бас дараагийн мөрөөдлөө олдог. Харин буцаж авч чаддаггүй ганц зүйл нь өнгөрсөн цаг.

Тиймээс мөрөөдлөө хөөхөөс гадна түүнд хүрэх замаа ч бас хайрлаж сурах хэрэгтэй.

Учир нь мөрөөдөл бол хүрэх цэг биш.

Харин тийш алхаж өнгөрүүлсэн хором бүхний нэр юм.