Хүний амьдралын замаар аялахад заавал туулж гарах ёстой нэгэн сүүдэрт хөндий байдаг. Тэр бол хэн ч харж чаддаггүй, зөвхөн сэтгэлийн гүнд орших нууцхан зовлон, чимээгүйхэн орон зай юм. 

Сэтгэлийн мухарт хүнд чулуу мэт тунаж үлдсэн дутуу үлдээсэн яриа, хорогдсон дурсамж, алдсан боломжууд заримдаа биднийг даран, цааш алхах гишгэх бүрийд тээг болох мэт. 

Гэвч тэрхүү сүүдэр, гуниг бол амьдралын төгсгөл бус, харин сэтгэл зүрх шинэчлэгдэж, дотроосоо өсөн торниж буйн чимээгүй дохио билээ.

Гунигийг бид заавал хүчээр арчиж, мартах гэж тэмцэх албагүй. Үнэндээ бороо орж байж хөрс дэлхий сэргэн ундаасаж, цэцэгс соёлддог шиг гунигтай өдрүүд биднийг илүү хүлээцтэй, илүү хүнлэг, ухаалаг болгон бэхжүүлдэг. 

Хамгийн гол нь тэрхүү сэтгэлийн гүн хөндийг хэрхэн туулж, нөгөө эрэгт нь хүрэх вэ гэдэгт хамаг утга учир оршино.

Тэрхүү гүн хөндий дээгүүр тавигдах сэтгэлийн гүүрийг бид өөрсдөө нэг нэгээр нь өрөн барих учиртай. 

Тэрхүү гүүр нь бидний доторх итгэл, хайр, уучлал ба талархал юм. Заримдаа ойр дотно хэн нэгний "Би чиний талд шүү", "Бүх зүйл зүгээр болно оо" гэх ганцхан халуун дулаан үг бидний сэтгэлд гүүрний эхлэлийг тавьж, харанхуйд гэрэл асаана. 

Түүнчлэн өөрийгөө буруутгахаа больж, өнгөрсөнтэйгээ эвлэрэн, өөртөө өгч буй уучлал нь тэрхүү гүүрийг улам бүр бат бэх болгодог билээ.

Амьдралд ямагт наран гийж байдаггүй ч, шуурганы ард заавал солонго татдаг нь байгалийн хууль. Өнөөдөр сэтгэл тань хүнд оргиж, гунигийн эрэг дээр ганцаардан зогсож байж болох ч, маргаашдаа итгэх итгэл, өнөөдөртөө талархах сэтгэл хоёр байхад бид аль хэдийн сэтгэлийн аюулгүй эрэгт хүрч чадна. Нэг л өдөр эргээд харахад биднийг зовоож байсан асуудлууд ард үлдэж, бид өөрсдөө илүү уужим, илүү хүчтэй нэгэн болж өөрчлөгдсөн байх аж.

Гунигийг үргээж, маргааш руу алхах тэрхүү үзэсгэлэнтэй гүүр алсад биш, яг одоо таны дотор оршин буй за.