Цонхны цаана салхи моддын навчсыг аяархан хөдөлгөж, хот аажмаар сэрнэ. Хэн нэгэн ажилдаа яарч, хэн нэгэн хайртай хүндээ өглөөний мэнд хүргэж, бас хэн нэгэн өчигдрийн бодлуудаа тээсэн хэвээр шинэ өдрийг угтаж буй.

Бид бүгд өөр өөрийн гэсэн жижигхэн ертөнцтэй. Тэр ертөнцөд хэлээгүй үг, биелээгүй хүсэл, санаж үгүйлэх хүн, мартаж чадаагүй дурсамж гээд хэчнээн олон зүйл зэрэгцэн оршин бий. 

Гэхдээ амьдрал тэдний алийг нь ч яаран шийдэхийг шаарддаггүй.

Зарим зүйлд цаг хугацаа хэрэгтэй. Зарим хүнийг тавьж явуулахад зүрх өөрөө бэлэн болохыг хүлээх хэрэгтэй. Тиймээс энэ өглөөг зүгээр л өглөө хэвээр нь үлдээе.

Бүхнийг ойлгох гэж, бүхнийг амжуулах гэж, хүн бүрт таалагдах гэж өөрийгөө ядраахгүйгээр…

Хэсэгхэн зуур амьсгалаа сонсож, аяга кофе­нийхоо халууныг мэдэрч, цонхоор тусах гэрлийг хараад “би энд байна” гэж өөртөө чимээгүйхэн хэлэхэд хангалттай.

Хорвоо өөрөө уяхан байхад бид яагаад заавал амьдралыг чанга атгах гэж?

Заримдаа тавьж явуулах нь алдах биш. Заримдаа удаан алхах нь хоцрох биш. Заримдаа юу ч хийхгүй хэсэг суух нь зогсох биш.

Амьдрал гэдэг магадгүй хаашаа яваагаа үргэлж мэдэхийн нэр биш, харин замынхаа жижигхэн сайн сайхныг анзаарах ухаан байх.

Учир нь маргаашийн амьдрал хэзээ, хэрхэн ирэхийг бид мэдэхгүй ч, энэ өглөөний гэрэл яг одоо бидний цонхон дээр тусаж байна.